De woning van Trudy

Ruim vijftig jaar woonde ze in haar vorige huis, een mooie hoekwoning met grote tuin waar ze vlak na haar huwelijk introk met haar man. Ze zagen er hun twee dochters opgroeien en uitvliegen. Een huis vol herinneringen dus. Kort na zijn pensioen werd haar man ziek en hij overleed een aantal jaren later, zodat Trudy er alleen voor kwam te staan. Met pijn in haar hart besloot ze afscheid te nemen van het huis waarin ze zoveel had meegemaakt en gelijkvloers te gaan wonen. Zonder een seconde spijt.

‘Ik vond het nogal wat. Maar wanneer moet je dan weg? Als het te laat is?’

Slapeloze nachten

“Eigenlijk wilde ik helemaal niet weg”, begint Trudy. “Ik vond het ontzettend moeilijk om weg te gaan uit een huis met zoveel herinneringen. We hebben daar altijd gewoond, mijn kinderen zijn daar opgegroeid. Maar mijn zus uit Australië zei: ‘Joh, als dat huis leeg is en je hebt al je spullen mee, dan blijven er alleen een paar muren staan.’ En zo is het gewoon. Toch heb ik er nachten niet van geslapen en kon ik er bijna niet over praten, zo emotioneel werd ik ervan. Ik vond het nogal wat, vroeg me af of ik de juiste keuze had gemaakt. Maar wanneer moet je dan weg? Als het te laat is? Als er iets gebeurt en je bent alleen, dan ben je mooi klaar. Ik heb de stap genomen en geen moment spijt gehad.”

Ruim twee jaar duurde het voordat Trudy een passende huurwoning gevonden had. Ze wilde niet zomaar ergens wonen, maar op een plek waar ze zich thuis voelde. “Ik had al veel eerder een huis kunnen hebben, maar ik wilde graag in deze wijk terecht komen. Een aantal vrienden van me wonen hier in de buurt en ik vind de Schilderswijk een leuke wijk.” Het was het wachten waard, vertelt ze. “Ik zit hier prima, het is lekker rustig wonen hier in de Breitnerstraat. Deze huizen zijn niet zo groot en alles is gelijkvloers, dat vind ik erg fijn. Vanuit de slaapkamer loop je zo de badkamer in, ideaal. In de badkamer zitten beugels en een speciale wasbak waar je met een rolstoel onderdoor kan. Overal zijn de drempels weggehaald, dus als ik in een rolstoel zou komen, kan ik hier ook blijven. Ik hoop hier altijd te kunnen blijven wonen.”

‘Hoe moeilijk ik het ook vond, ik vind het hier heerlijk’

trudy-vierkant1

Eigen keuze

Die zelfstandigheid is heel belangrijk voor Trudy. “Ik heb vroeger alles altijd zelf geregeld. Mijn man werkte hard en vond het fijn als ik de rest regelde, dus dat deed ik. Klussen in huis pakten mijn man en ik voorheen altijd samen aan. Verven, behangen, de badkamer betegelen… ik deed het allemaal. Ook heb ik tot een paar jaar geleden nog gewoon gewerkt. Verhuizen naar deze woning was mijn eigen keuze, ik wilde daar zo min mogelijk mensen bij betrekken. Toen ik mijn dochters vertelde dat ik me had ingeschreven voor een andere woning, zeiden ze: ‘Je hebt groot gelijk, mam.’ En hoe moeilijk ik het ook vond, ik vind het hier heerlijk.”

Het verhuizen zelf werd mogelijk gemaakt door Trudy’s grote vriendenkring. “Voordat ik me in ging schrijven, heb ik een aantal vrienden gevraagd of ze me tegen die tijd wilden helpen met de verhuizing. ‘Maak je maar geen zorgen, dat komt helemaal goed’, zeiden ze. Uiteindelijk heb ik zelf nog wel de muren kunnen sauzen, maar verder hebben ze echt alles voor me gedaan, ongelofelijk. Daar heb je gewoon anderen voor nodig, anders kan het niet. Ik had mijn sociale netwerk echt nodig om deze stap te zetten en me in te schrijven. In de Jasmijnstraat had ik een buurman die al jaren alleen woont, hij komt nog twee keer per week op de koffie. Hij vindt deze huizen geweldig en zou ook wel willen verhuizen, maar hij zegt: ‘Ik weet niet hoe ik het moet doen.’ Als je niemand hebt, dan is het best lastig.”

‘Hoe fijn je ook woont, het moet niet de reden zijn om je verhuizing uit te stellen.’

trudy-vierkant2

Hechten aan je huis

Toen kennissen en bekenden hoorden dat Trudy een nieuw huis had, kreeg ze veel verraste reacties. “Veel mensen waren verrast omdat ze wisten dat ik het naar mijn zin had in mijn vorige huis. Ik hoor het ook vaak van kennissen, dat ze erover denken om te verhuizen en dat ze het toch uitstellen omdat ze nog zo fijn wonen. Maar hoe fijn je ook woont, het moet niet de reden zijn om je verhuizing uit te stellen. Ik woonde ook heel erg naar mijn zin, maar ik wist: er kan zomaar iets gebeuren, en dan kan je niks meer. Ik heb bijvoorbeeld een vriendin die een drive-in woning heeft en dus altijd de trap op moet. Een paar maanden geleden verdraaide ze haar knie zo erg dat ze bijna niet meer kan lopen. Dan heb je toch een probleem. Gelukkig heeft ze nog een man, maar als je alleen komt te staan, dan ben je mooi klaar.”

“Kijk, je bent allemaal gehecht aan je eigen woning. Zoals ik al zei, ik kon er door alle emoties haast niet over praten toen. Maar ik heb de stap toch gezet. Ik ben iemand die altijd alles zelf bepaalt. Zo ben ik altijd al geweest. Ondanks mijn gezondheidsproblemen zit ik vol energie, ik fiets iedere dag minimaal 15 kilometer. Samen met een vriendin, die ook weduwe is, maak ik zelfs regelmatig tochten van meer dan 50 kilometer. Door mijn grote vriendenkring heb ik altijd wel mensen over de vloer en ik vind het ook erg leuk om voor mensen te koken. Mijn sociale netwerk is voor mij heel belangrijk. Mijn kleindochter vroeg laatst: ‘Oma, jij bent niet eenzaam hè?’ Inderdaad, ik ben misschien alleen, maar eenzaam ben ik niet.”

trudy-vierkant3

Meer foto’s

Klik op onderstaande afbeelding om alle foto’s van de woning en woningaanpassingen van Trudy te bekijken.

Wat kunt u nu doen?