De woning van Thea

Thea was net met pensioen en had, ondernemend als ze is, allerlei plannen. Levensloopbestendig wonen was nog een ver-van-haar-bedshow, want ze voelde zich immers nog hartstikke vief en energiek. Tot het verkeersongeluk alles veranderde.

‘Wie verwacht er nou ook dat je plotseling in een rolstoel terecht komt en daar niet meer uit raakt?’

Eindelijk naar huis

Het had iedereen kunnen overkomen, maar dit keer overkwam het haar. Met een bekken dat aan alle kanten stuk was, duurde het maar liefst twee en een half jaar voordat Thea terug kon keren naar haar eigen woning. “Ik heb verschillende operaties gehad,” vertelt Thea, “en al die tijd mocht ik niet naar huis omdat het er niet veilig was. Aangezien het om letselschade gaat en het na iedere operatie maar afwachten was of ik überhaupt nog wel naar mijn eigen huis zou kunnen, lieten de aanpassingen op zich wachten. In juni vorig jaar kon ik eindelijk weer naar huis.”

In de woning moest alles nog aangepast worden, want Thea en haar man waren voor het ongeluk totaal niet bezig met levensloopbestendig wonen. “Ik deed toen nog van alles. Ging overal naartoe met mijn autootje, was veel van huis en helemaal nog niet bezig met later. Ik ging drie keer in de week sporten met een vriendin, lekker een terrasje pakken in Breda of hele stukken wandelen. Ik voelde me nog jong en was helemaal niet met later bezig, ging flierefluitend door het leven. Nadenken over de toekomst was nog helemaal niet nodig, dacht ik. Wie verwacht er nou ook dat je plotseling in een rolstoel terecht komt en daar niet meer uit raakt?”

‘We zoeken zelf ook naar allerlei middelen om hier te kunnen blijven wonen.’

thea-vierkant1

Hulpmiddelen en aanpassingen

Het hele huis moest in één keer onder de loep worden genomen. Van ingrijpende verbouwingen tot eenvoudige hulpmiddelen: Een traplift, een aangepaste badkamer met inloopdouche, drempelverhogers en armsteunen. “Ik had geen toilet boven, die is er nu wel, net als een hoog-laagbed. In de badkamer is er een inloopdouche gekomen en een wastafel waar ik met de rolstoel onder kan. De keuken moet nog aangepast worden en in de woonkamer komt een nieuwe eettafel met hogere eetkamerstoelen. We zoeken zelf ook naar allerlei middelen om hier te kunnen blijven wonen.”

Hoewel een deel van de aanpassingen specifiek aansluit bij haar eigen afwijkende situatie, raadt Thea het mensen wel aan om eerder na te denken over de toekomst. “Je weet immers niet wat je overkomt, dat heb ik helaas zelf moeten ondervinden. Je kan bijvoorbeeld alvast nadenken over hoe je badkamer het beste in kan richten met het oog op later. Of als je toch bezig bent met de tegels in de tuin, zorg dan meteen dat je makkelijk de tuin in en uit kan lopen. En denk ook eens aan de verlichting in huis, want je ogen worden steeds slechter en dan is goede verlichting heel belangrijk. Er is gelukkig steeds meer mogelijk op het gebied van aanpassingen in huis, dat is fijn.”

‘Een vriendin zei: “Doe die schellen eens van je ogen. Jij kan hier niet meer blijven wonen”’

thea-vierkant2

Zo lang mogelijk thuis

Hoewel het een aanzienlijke klus is om het koophuisje uit 1983 levensloopgeschikt te maken, is Thea enorm blij dat het kan. “Ik hou van mijn tuin en van al dat groen, dat zou ik ontzettend missen in een appartement. Mijn kleinkinderen wonen hier tegenover en zie ik daardoor regelmatig.” Thea beeldhouwde graag, ze maakte zowel bronzen beelden als beelden van serpentijn en speksteen. “Nu schilder ik en de laatste maanden maak ik beelden van klei, die ik afbak en vervolgens glazuur. Ik heb boven mijn atelier. Die spullen kan ik allemaal niet kwijt in een appartement. Nee hoor, zolang het kan, wil ik hier heel graag blijven. Ik heb een brandertje gekocht voor het onkruid in de tuin en de buxusboompjes kan ik best nog zelf een beetje snoeien. Ik zorg gewoon voor allerlei hulpmiddelen om het zelf te doen.”

“Ik ken wel mensen die al op hun 55e naar een appartement zijn verhuisd, ‘want je weet maar nooit’, en die heel blij zijn dat ze dat hebben gedaan”, zegt Thea. “Tegen een vrouw van mijn leeftijd die naar een appartement verhuisde zei ik, ‘ik snap niet dat je dat gedaan hebt.’ Ook zij had diezelfde instelling, je weet nooit wat er gebeurt. Inmiddels is haar been geamputeerd en kan ze dus wel in haar eigen woning blijven. Een vriendin van mij zei me: ‘Doe die schellen eens van je ogen. Jij kan hier niet meer blijven wonen, jij kan die tuin niet meer doen.’ Maar ik heb nog zoveel hobby’s, als je mijn kamers boven ziet… Overal staat wat. Ik weet heus wel dat het zo niet eeuwig door kan blijven gaan. Maar je geest wil gewoon meer dan je lichaam kan.”

thea-vierkant3

Meer foto’s

Klik op onderstaande afbeelding om alle foto’s van de woning en woningaanpassingen van Thea te bekijken.

Onder de noemer ‘Lang Leve Thuis’ creëren de 5 gemeenten in de Hoeksche Waard bewustwording onder de bevolking over de mogelijkheden van langer zelfstandig thuis wonen. Hiermee stimuleren de gemeenten bewoners om hun huis aan te passen, zodat zij er langer kunnen blijven wonen.

Het is nooit te vroeg om te beginnen je huis levensloopbestendig te maken. Dit betekent niet dat er gelijk overal steunbeugels worden bevestigd en een traplift wordt gemonteerd. Dat soort maatregelen zijn pas écht nodig als de situatie daarom vraagt. Bij levensloopbestendig wonen gaat het om de basis van de woning: is de badkamer bijvoorbeeld geschikt voor verschillende ‘doelgroepen’ bewoners: van kind tot iemand met een beperking. Campagne Lang Leve Thuis stimuleert bewoners van de Hoeksche Waard om hun huis levensloopbestendig te maken. Dat hoeft vanzelfsprekend niet in één keer, zoals bij Thea het geval was. We hopen dat iedereen die sowieso een verbouwing gepland heeft staan of dit in de toekomst zal plannen erover na denkt om dat levensloopbestendig te doen. Bijvoorbeeld een inloopdouche in plaats van een douchebak. Ook als je nog jong en energiek bent. Want mócht er ooit iets gebeuren, dan is dat deel van de woning in ieder geval alvast gedaan.

Onze ambitie is dat op termijn vrijwel de hele Hoeksche Waard levensloopbestendig is. Dat iedereen met een beperking overal zou kunnen wonen. Dat het inderdaad nog maar een kwestie is van het plaatsen van het laatste beetje: de steunbeugels en een traplift. Dat zou zo veel stress en geld schelen. En dat geeft zo veel geluk en gerustheid terug.

Wat kunt u nu doen?