Het verhaal van Jennie en Wout

‘Hier zou ik nog wel eens willen wonen op onze oude dag’, zei Wout jaren geleden tegen Jennie toen ze door hun favouriete straatje in ‘s Gravendeel liepen. En jaren later, net na hun pensioen, kwam daar prompt een huisje vrij. Dat de woning uit 1926 kwam en behoorlijk verbouwd moest worden, zagen ze vooral als een leuke uitdaging. “Als je zo’n huis levensloopbestendig wilt maken, moet je die stap wel durven zetten”, aldus Wout.

‘We hebben er heel bewust een levensloopbestendige woning van gemaakt.’

Ruimte voor nieuwe plannen

Jennie en Wout hadden hun vrijstaande woning al ingeruild voor een gelijkvloers huurappartement in Puttershoek toen plotseling het huis in ‘sGravendeel op hun pad kwam. “Het huurappartement waar we woonden, zouden we in de toekomst mogelijk kunnen kopen”, vertelt Wout. “Uiteindelijk bleek dit niet zo te zijn en hoewel we er fijn woonden, vonden we het toch jammer dat we elke maand zo’n groot bedrag kwijt waren aan huur. Toen tipte een vriend dat dit huis te koop zou komen. ‘Net iets voor jullie’, zei hij. Het bleek een perfect onderhouden huisje, maar sinds 1958 was er nooit meer iets aan verbouwd. Toen zei ik tegen Jennie: ‘Als we dit gaan doen, moeten we wel flink gaan uitbreken. Dan maken we alles meteen gelijkvloers.”

Zo gezegd, zo gedaan. De vloer, de zolder en zelfs de achtermuur van het huis werden gesloopt om ruimte te maken voor de nieuwe plannen: een tweelaagse woning met keuken, toilet, badkamer en slaapkamer op de begane grond. Aan de achterkant van het huis werd de woonkamer verlengd, en schuin aan dat nieuwe deel werd een extra stuk aangebouwd met een toilet, badkamer en slaapkamer. Op de bovenverdieping is een ruim toilet gemaakt en wat extra kamertjes waar de kleinkinderen kunnen logeren.

Flinke aanpassingen, die Wout en Jennie realiseerden met behulp van een aannemer en een architect. “De architect met wie wij werkten is van onze leeftijd”, zegt Wout. “Hij kon ons dus goede adviezen geven op het gebied van levensloopbestendig wonen. Dat was heel prettig.”

‘Je weet niet half hoe heerlijk het is om alles gelijkvloers te hebben. Wij zouden het nooit meer anders willen!’

Nooit meer boven slapen

In het vrijstaande huis waar ze jarenlang woonden, was de slaapkamer ook al beneden. “Ik wist dus al hoe gerieflijk dat is”, zegt Jennie. “Daarom zei ik meteen al: ik wil nooit meer boven slapen. We hebben er heel bewust een levensloopbestendige woning van gemaakt. Ik vind het ideaal. De wasmachine zit vlak naast de woonkamer, ik loop er zo naartoe om even een wasje te draaien.” Wout knikt instemmend. “We wonen nu midden op het dorp, alles is dichtbij en ons sociale leven bevindt zich ook hier. Je wilt zo lang mogelijk zelfstandig blijven. Op onze leeftijd moet je goed over de voorbereiding van dat soort dingen nadenken.”

Toch merken Jennie en Wout dat niet iedereen in hun omgeving op dezelfde manier nadenkt over de toekomst. Jennie: “Ik heb vier zussen, allemaal ouder dan ik. Een van mijn zussen woont met haar man in een twee-onder-een-kap. Zij is 80 en moet telkens twee trappen op om de was te doen, maar aan verhuizen denkt ze niet. ‘Ik zit hier zo lekker,’ zegt ze dan, ‘en de buurt is zo fijn.’ Maar hoe lang wacht je? Mijn oudste zus is 83 en tobt al een hele tijd met haar gezondheid. Ook zij woonde in een twee-onder-een-kap, tot haar kinderen zo lang bleven aandringen dat ze is verhuisd naar een appartement. Ze sliep daar net twee nachten en toen kreeg ze een beroerte. Nu is ze zo blij dat ze net op tijd verhuisd is. Maar dan besef je wel: zo moet je het dus niet doen.”

‘Ik weet niet of die kennis van ons straks naar huis kan, moet er dan een bed in de woonkamer?’

Niet te lang wachten

“Ik geloof er voor 100 procent in dat je op tijd moet nadenken over levensloopbestendig wonen”, zegt Wout. “Maar je moet die stap wel durven zetten. En ik ken genoeg mensen die denken: Ik ben nu met pensioen, daar ga ik niet meer aan beginnen. Ik wil geen kosten meer maken, geen gedoe meer aan mijn hoofd hebben, laat mij maar lekker zitten waar ik zit. En natuurlijk heeft niet iedereen de financiële middelen om zo’n stap te zetten. Maar ook in een appartement kun je heel prettig wonen, dat hebben we zelf ervaren. Ons sociale leven lag in ‘s Gravendeel, maar in het appartementencomplex in Puttershoek zagen we mooie dingen gebeuren. Mensen die elkaar helpen, voor elkaar koken of een kopje koffie met elkaar drinken. Zeker wanneer je alleen bent, kan ik me voorstellen dat je daar veel aan kunt hebben en dat je je daardoor minder eenzaam voelt.”

“We zien wel eens gebeuren dat mensen echt te lang wachten”, vertelt Jennie. “Dan worden man en vrouw uit elkaar gehaald en moet een van de twee naar een verzorgingshuis. We kennen iemand die in de revalidatie zit na een beroerte en hij woont met zijn vrouw in een rijtjeshuis. Ik weet niet of hij straks naar huis kan, moet er dan een bed in de woonkamer? Als een van ons dat zou overkomen is het natuurlijk net zo naar, maar dan kunnen we in elk geval hier blijven. Als we weten dat mensen erover nadenken om levensloopbestendig te gaan wonen, stimuleren we dat altijd. We geven graag dat extra duwtje. Ik gun het iedereen namelijk om zo gerieflijk te wonen. Je weet niet half hoe heerlijk het is om alles gelijkvloers te hebben. Wij zouden het nooit meer anders willen!”

Meer foto’s

Klik op onderstaande afbeelding om alle foto’s van de woning en woningaanpassingen van Jennie en Wout te bekijken. 

Wat kunt u nu doen?